Gisteravond werd het zo laat, dat ik fysiek niet in staat was tot een verslag. Laat worden gold trouwens voor alle dagen. Het valt bij zo'n intensief programma niet mee tijd voor de dagnotulen vrij te maken.

De vermoeidheid blijkt bijvoorbeeld hieruit, zie ik, dat ik het in mijn vorige verslag had over een 'vorkheftruckmachine', waar de eerste drie lettergrepen meer dan volstaan.

Daarbij, hoegenaamd had ik vanaf het begin problemen met de internetverbinding, ten dele door de voorzieningen alhier, maar vooral doordat ik mijn netsnoer met adapter was vergeten.

Gewoonlijk stop ik alleen mijn laptop in mijn tas en installeer die op mijn werk in een docking station. Dit automatisme komt mij deze week op tweeërlei wijze duur te staan. 1. Op Schiphol heb ik een universele adapter gekocht voor de lieve som van € 69,95. 2. Die blijkt maar half te werken: hij verbindt met de stroom, doch laadt de accu niet op.

Een uitgebreide handleiding bij mijn miskoop, die mijn computer slechts voor 50% herkent, ontbreekt. De vpn-verbinding met mijn werk functioneert niet, ik kan niet bij mjn e-mail. Kortom, u leest, ik lijd. U krijgt vandaag een (nog) langer verslag.

Overdag blijkt Shanghai het uithangbord van China te zijn, zo imponerend modern is deze havenstad. Tal van wolkenkrabbers tarten de zwaartekracht in gewone en bijzondere vormen. Er staan er nog 3.000 op stapel, in heel China worden de komende tien, vijftien jaar een verdere 70.000 van deze potloden geplant.

Maar ertussen staat ook veel lagere en laagbouw uit de oude tijd. Fly-overs ordenen het verkeer in verdiepingen. Als elke grote stad krijgt ook Shanghai last van dagelijkse verkeersinfarcten. Sfeer en beeld zijn echter heel aangenaam en ontspannen. Daarin is de stad goed te vergelijken met San Francisco.

De kwaliteit van bouwen is niet om over naar huis te schrijven, vertelt onze gids Jojo die ons gisteravond van het vliegveld haalde. Zeker de oudere wolkenkrabbers zijn slecht geïsoleerd.

Bij de kwaliteit van de bouwmaterialen kunnen ook vraagtekens worden gezet, zeker als je bedenkt dat de reuzengebouwen in slechts drie jaar hemelwaarts worden gestampt.

Het begrip onderhoud kennen de Chinezen niet. Bouwen is de eerste prioriteit. Dat is overigens ook te zien aan de oudbouw die er als overal elders aardig rampzalig uitziet.

Feitelijk zou onderhoud een hamerstuk moeten zijn, een mens onderhoudt zichzelf immers ook. Altijd maakt echter geld de dienst uit, de mens tot slaaf devaluerend.

Allereerst bezoeken we Kuehne + Nagel, een vrachtvervoerder die ooit in het Duitse Bremen is begonnen (1890), maar nu 800 vestigingen in meer dan 100 landen bezit. En nog is het een kleine speler op de wereldmarkt. Iedereen heeft immers wel wat te vervoeren. Het opent wel onze ogen wat megasector dit is.

Kuehne + Nagel heeft zich in 1961 in China gevestigd. Pas in 2004 werden alle beperkingen van de Chinese overheid opgeheven en kreeg zij de vrije hand. En ja, dan gaat het lopen. We bezoeken een van de K + N-opslagterreinen. Een van de sprekers is een landgenoot: Pieter de Wit, Business Development Manager Contract Logistics.

Alleen al in Shanghai wonen en werken 1.500 Nederlanders, vertelt viceconsul Maurice Pourchez, wanneer we vervolgens het Nederlands consulaat bezoeken.

Nederland is na Duitsland de tweedst grootste EU-handelspartner van China. Het consulaat is erop gericht Nederlandse bedrijven die iets willen beginnen in China, te adviseren, te begeleiden en te faciliteren. Jaarlijks ontvangt het zo'n 100 bedrijfsdelegaties uit Holland.

De speerpunten waarmee ons land in China kan penetreren, zijn: water, duurzaamheid, creativiteit, leefklimaat en architectuur. Wat het laatste betreft geeft hij een excurs over de World Expo 2010, waarop ons land vertegenwoordigd zal zijn met een spraakmakend paviljoen en Rotterdam met een stedenbouwkundige planningsbijdrage.

Voor de opening op 1 mei 2010 heeft Sjanghai acht nieuwe metrolijnen met 250 stations gerealiseerd. (In) China kan alles.

Op een vraag daarnaar stelt de viceconsul dat milieu- en energieproblemen de twee belangrijkste prioriteiten van de Chinese regering zijn. We nemen dat voor ehhh... kennisgeving aan.

Zijn medewerker Nick Hong, Agricultural Assistant, geeft ons enkele cijfers over de houtsituatie, maar moet op concreet prangende vragen het antwoord schuldig blijven. Dat zoekt hij nog uit. De ambassade eerder deze week was een stuk accurater.

China heeft jaarlijks 150 miljoen m³ hout nodig om de industrie draaiende te houden. Omdat het zelf niet over voldoende bomen beschikt, moet veel worden geïmporteerd. Daar schreef ik eerder al over.

Wat verderop in de middag hebben drie delegatieleden afspraken met (toekomstige) bedrijfspartners. De overigen bezoeken de toeristische Yu-tuin die vooral opvalt door z'n stenigheid. Daarna wordt de bazar bezocht, een zigzagopeenvolging van nauwe oergezellige winkelstraatjes. Het is deze dag aangenaam warm (16°).

We ontmoeten elkaar allemaal weer bij het diner. Het eten is deze week voortreffelijk op een KFC- en MacDonalds-dag na. Tijdens alle lunches en diners eten we volgens het lazy daisy-principe: een keur van gerechten op een glazen schijf die we handmatig ronddraaien.

Daarna bezoeken we een voorstelling met adembenemende acrobatiek. Het verbluffend virtuoze spel van menselijk lichaam en attributen lijkt op goochelen waar je ook niets van snapt. Hoe is het mogelijk dat een combinatie van man met meisje op de schouders een volledige radslag in de lucht maakt? Komt dat zien!

Ten slotte vervoegen we ons in de bar op de 57ste verdieping van het Grand Hyatt-hotel, tot 2007 het hoogste gebouw ter wereld met 568 m. De organisatie heeft dit al geregeld, maar natuurlijk willen we op de hoogste, 88e verdieping terechtkomen. Maar die is vanzelfsprekend net vol.

Een van ons stelt zich aan een Hyatt-verantwoordelijke voor als viceconsul van het Koninkrijk der Nederlanden en legt daarbij het visitekaartje over dat hij juist die middag heeft ontvangen van 's majesteits dienaar.

Het papieren rechthoekje doet wonderen: alle liften gaan voor ons open. Eerst worden we nog geparkeerd in de Pianobar op de 54ste, maar dan gaat het snel naar boven, waar we vanaf de 88ste verdieping een verlicht Sjanghai onder ons zien liggen.

Bovendien 1 krijgen we een gratis act van een goochelaar en bovendien 2 wordt de rekening gehalveerd. Dat is voor ons dé gouden kans een dubbel aantal flessen wijn te bestellen. En zo bleef het nog lang onrustig boven Sjanghai.