Van zaterdag 21 maart t/m zaterdag 28 maart neem ik deel aan een studiereis van de Vereniging Van Nederlandse Houtondernemingen naar China, samen met enkele leden van de VVNH. We bezoeken bedrijven, het ministerie van Bosbouw, PEFC China, FSC China, onze ambassade, ons consulaat, maar onder andere ook de Chinese Muur en de Verboden Stad. Ik hou u de komende dagen op de hoogte van alle wederwaardigheden in dit immense land.

Hans de Groot

De grens van 100.000 bezoekers gaan we zeker passeren. Tot en met donderdag hebben al meer dan 78.000 mensen de beurs bezocht. En vandaag, vrijdag, is het zo druk, dat de 100.000ste al bijna kan worden aangeraakt. Ondanks alle kredietzeer is er kennelijk toch veel geloof in de toekomst.

Dat blijkt ook als ik wat langer doorpraat met directeur Joost Withagen van Withagen Houtprodukten uit Annen. Drie jaar lang heeft hij geïnvesteerd in de ontwikkeling van het houten passiefkozijn. Dat heeft hem heel wat geld gekost, want al die testen zijn bepaald niet goedkoop.

Wat ons altijd goed doet, is dat abonnees langskomen om even de complimenten door te geven, niet alleen in algemene zin, maar ook specifiek met verwijzing naar artikelen. Hoewel beurzen onverkort een behoorlijke aanslag op je lichamelijk gestel plegen - lange dagen staan, altijd te warm -, geven die commentaren je steeds nieuwe energie.

Een adverteerder is danig is zijn nopjes, omdat we zijn product via inmiddels twee grote artikelen niet alleen voor, maar ook óver het voetlicht hebben gebracht. Voor ons als redactie was het ethisch verantwoord hieraan zoveel aandacht te schenken, omdat het product zowel een belangrijke promotie is voor hout als een essentiële bijdrage levert aan duurzaam bouwen oftewel de instandhouding van onze planeet.

Deze dag lijkt in niets op gisteren, zo druk is het. Omdat we als Het Houtblad een gezamenlijk stand (08.E102) delen met Centrum Hout en de Vereniging van Houtskeletbouwers, wijzen we steeds bezoekers naar elkaar door, wat de beursdag bij ons tot een levendig en feestelijk privé-evenement op zich maakt.

Vooral vragen over houtskeletbouw worden gesteld, door zowel professionele bouwers en particuliere opdrachtgevers als door studenten Bouwkunde van universiteiten en hogescholen. De belangstelling van de laatste groep geeft aan dat duurzaam en verantwoord bouwen gelukkig ook vast onderdeel van het onderwijspakket is. 'Mag ik alle constructietekeningen van wanden, vloeren en daken?'

Rudy Uytenhaak is Architect van het Jaar 2008 geworden. Die prijs is hem natuurlijk van harte gegund. Toch valt er ook wel wat op af te dingen, wanneer ik lees dat 'de prijs is bedoeld om de professionaliteit en innovatiekracht van Nederlandse architectenbureaus nader onder de aandacht te brengen van opdrachtgevers, pers en publiek, en tevens de hoge architectonische kwaliteit van hun gerealiseerde werk.'

Het laatste onderdeel is de debriefing op het MTC-hoofdkantoor. De voltallige staf onder voorzitterschap van directeur Cheah Kam Huan hoort onze bevindingen aan en wil weten of er nog verbeteringen zijn aan te brengen in het MTC Familiarization Programme for Foreign Trade Representatives, dat we hebben gevolgd en dat ook volgende jaren weer wordt georganiseerd.

Op deze laatste dag hebben we zelfs ook een ontmoeting met Datuk Peter Chin Fah Kai, Maleisisch minister van Plantation Industries & Commodities. Maar eerst bezoeken we snel de denktank van de regering, het Malaysian Development Institute in het nieuwe regeringscentrum Putrajaya, ruim een half uur ten zuidoosten van KL.

Inmiddels ben ik erachter wat de naam is van de zwartgroene vlinder die ik tweemaal in Mulu (Sarawak) zag: de Rahja Brooke's Birdwing (Trogonplera brookiana brookiana). Die zet ik dus bovenaan mijn lijst.

's Morgens hoor ik, staande voor het open raam van mijn hotelkamer, ineens kerkklokken luiden. Dat is verrassend voor een land dat voor 60% islamitisch is. Maar althans de religies (in volgorde van belangrijkheid: islam, hindoeïsme, boeddhisme, christendom) zijn geen splijtzwam in deze maatschappij. Behalve grote moskeeën zie je, als je goed kijkt, ook kleine kerkjes en tempeltjes. De islam is er vrij tam. Redelijk veel moslimvrouwen dragen een hoofddoek boven een spijkerbroek - ook politieagentes - of zijn helemaal in vol ornaat.

Gisteravond kwamen we pas om 22.45 uur in Ipoh aan, waar we na de landing in KL met 'onze' bus naar toe reden. We hebben die dag dus bijna elf uur gereisd. Het waren de vluchten vijf en zes van de trip. De vlucht van vrijdag naar Schiphol om 23.55 uur is de zevende en laatste.