's Morgens hoor ik, staande voor het open raam van mijn hotelkamer, ineens kerkklokken luiden. Dat is verrassend voor een land dat voor 60% islamitisch is. Maar althans de religies (in volgorde van belangrijkheid: islam, hindoeïsme, boeddhisme, christendom) zijn geen splijtzwam in deze maatschappij. Behalve grote moskeeën zie je, als je goed kijkt, ook kleine kerkjes en tempeltjes. De islam is er vrij tam. Redelijk veel moslimvrouwen dragen een hoofddoek boven een spijkerbroek - ook politieagentes - of zijn helemaal in vol ornaat.

 

 
In The Sun lees ik dat meer dan 50% van de bossen nog moet worden geclassificeerd in een van de twaalf categorieën (onderzoek, wateropvang, educatie, recreatie en dergelijke) van de National Forestry Act 1984. Anders staan ze open voor exploitatie en commerciële activiteiten. Aldus coördinator Nizam Mashar van Sahabat Alam Malaysia. Hij doelt met name op het Ulu Muda-gebied (160.000 ha), dat door de regering van de noordwestelijke staat Kedah is gewaarmerkt voor kap. Mashar wil er een staats- of nationaal park van maken. Genoemd bosareaal geeft bescherming aan belangrijke rivieren die 80% van drinkwatervoorziening leveren aan de staten Pulau Pinang, Kedah en Perlis. Boeren en vissers hebben eveneens hun protesterende stem al verheven.
 
Vandaag gaan we langs drie bedrijven. Hevea Products in Ipoh levert vanuit een redelijk moderne fabriek vloeren over de hele wereld, jaarlijks 1,5 miljoen m2. Het heeft ook vestigingen in Frankrijk (Épinal), de USA (Oakland) en Rusland. Als lid van het WNF is een deel FSC-gecertificeerd (onder andere Nieuwzeelands radiata pine), vertelt hoofd Verkoop Sow Teek Leng. Uit Europa haalt het houtsoorten als essen, eiken en (gestoomd) beuken. Uit milieuvriendelijke materiaalbesparing gaan de toplagen in 2009 van 14 x 3,5 mm naar 10 x 3 mm. De middenlaag bestaat uit plantagerubberhout, de onderste uit vuren. Houtsoorten als Birmees teak die nog in de bedrijfsbrochure staan, worden niet meer aangewend. De afwerking geschiedt met TripTrap-olie.

Ivory Pearl uit Chemor, Perak levert haar deuren voor 60% met FSC- en voor 40% met MTCC-certificaat, al is naar dit laatste keurmerk nauwelijks vraag, meldt directeur Ducan Yeong. Circa 60% van de productie wordt uitgevoerd naar Europa, vooral naar Groot-Brittannië. Om in FSC te kunnen leveren, moeten ze het hout overal vandaan zien te halen, wat natuurlijk een nogal absurde gang van zaken is. De pijp aan Maarten geven en dan maar nieuwe markten voor ongecertificeerde vloeren zoeken is moeilijk: er gaan te veel jaren overheen voor je een markt hebt veroverd. De Eerste Wereld zou financieel meer moeten bijspringen om complete certificering te kunnen realiseren.
 
Voor het laatste bedrijf dalen we weer af naar de staat Selangor: lijstenmaker Classic Scenic Berhad in Rawang. Voor de hele wereld wordt jaarlijks in vijf fabrieken ruim 13 miljoen meter aan lijstprofielen geproduceerd. Ook directeur Simon Lim is eerlijk: we willen naar FSC toe omdat de Europese markt dat vraagt. Eind dit jaar is het zover. Zijn bedrijf is nu al wel bijzonder strikt dat het hout uit duurzaam beheerde bossen komt. Kiezen voor nog een ander certificaat erbij, zoals PEFC, ziet hij niet zitten. Dat geeft nog meer extra kosten en administratieve rompslomp.
 
Een enkele keer regent het vandaag, op de momenten dat we in de bus zitten. Aan mijn tropische avifauna-verzameling kan ik een blauwe vogel met een lange staart toevoegen, groter dan een merel, kleiner dan een ekster. De avond in het Concorde Hotel, KL - waar we de eerste dagen van onze reis ook zaten -, eindigt wederom in een karaoke: Dancing Queen van Abba.