Hoewel een inmiddels bekend verschijnsel in deze nadagen van de westerse cultuur, hoor je maar bar weinig protesten tegen de beroerde reparatie van fietspaden. Terwijl dat toch miljoenen Nederlanders frustreert.

Maar hoera, er brak een tijd van zoevend fietsgeluk aan, toen de Pontanusstraat in Amsterdam-Oost, beginroute naar mijn werk, werd uitgerust met een vorstelijke laag asfalt: grijs voor de auto's, rood voor de fietsers. Maar helaas, al snel sloopte de ene gemeentedienst wat de andere had opgebouwd. Er moest weer iets met de leidingen, waarna het gat provisorisch werd gedicht. De gebruikelijke wanprocedure is nieuw asfalt aan te brengen dat aan de randen overkookt: hoogst hinderlijke obstakels voor iedere fietser (keboem ….. keboem). Een steeds vaker voorkomende oplossing is evenwel de boel brutaalweg vol te plempen met straatklinkers, een dubbele ergernis voor de rijwiel(st)rijder: keboem rrrrrrrrrrr keboem.

In de Pontanusstraat kon het niettemin nog erger. De klinkers vormen er een diagonaal pad naar de rijbaan, met gevolg dat je onwillekeurig de neiging hebt naar links te sturen en zo onder een auto belandt. Een gevaarlijke situatie? Jazeker, óók volgens de gemeente! Tot mijn verbijstering  - vergroot nu de foto - waarschuwt zij met het logo aan de onderkant wat er althans zo'n beetje met je fiets gebeurt, wanneer je argeloos de ongeluksrichting van het klinkerpad volgt. I (b)amsterdam.

P.S. Alsof de gemeente deze weblog vermoedde, heeft zij onlangs de klinkers vervangen door asfalt. Zij het volgens de wanprocedure. En: de povere plak is niet rood maar grijs, hij loopt nog steeds diagonaal, het fietslogo is onverkort gehandhaafd. O armsterdam.